گاهی پیش میاد که انسان با ضرباهنگی موزون جلو میره و لحظه لحظه هارو 

در آرزوی رسیدن به مقصد سپری میکنه!

اندیشه به آرزو رسیدن، دست یافتن به خواسته ها و لمس شیرین آنچه که

در انتظارش بوده ای تپش دل را به ارمغان میاره و سرخی گونه ها رو!

گاهی اما.........بد نیست که بایستیم، با آرامش نگاهی به پشت سر بیاندازیم

و برآورد کنیم که چه اندازه پیموده ایم!؟ نگاهی نیز به جلو که نقطه موعود را نیز

در ذهن داشته باشیم!

په بسا که .....پیش میاد، که مدتهاست از مقصد گذشته ایم و خود بیخبریم!

یار در کنارمان و ما در جستجوی او .....در دور دستها ،حیران، چشم میگردانیم!

کمی تامل......اندیشه را بگذاریم که هوائی بخورد..........................