پري كوچك غمگين شعر فارسي، ميگفت،جائي:

ميان پنجره و ديدن هميشه فاصله ايست.........چرا نگاه نكردن؟

شنيدم اين تكه از شعر فروغ را، با صداي خودش و انديشيدم كه چرا؟ حال كه كسي هست كه به ما نشان دهد نكته در كجاست، چرا مارا دريغ از حركتي؟ اين ديدن را، اين دگرگونه ديدن را پس چه زمان آموختنمان بايد؟

و انديشيدم: كاش با برو بچه هاي خوب مثل آتنا،محمد، دختر لك لك، سمانه،بيتا،قوي تنها،

شنتيا،م ،آمنه،الهام و خيليهاي ديگه كه همينجا توي شبكه جهاني ، توي وبلاگ بازي باهاشون آشنا شدم، پا نميشيم يه روز دست جمعي چند شاخه گل ، مقداري شيريني بگيريمو بريم يه خانه سالمندان،يا اگه تو تهران خونه كودكان بي سرپرست هست، يا بخش ويژه سرطان كودكان يا هر جا كه شما به فكرتون ميرسه .................................بريم با لبخند پيششون بشينيم، بدون اينكه حالشونو بپرسيم(چون ميدونيم كه خوب نيستن!) و بزاريم بدونن كه ....اونهام هنوز هستن و مهمن!

و يقين دارم اگه سهراب اينو ببينه فرياد ميزنه كه: ديدين گفتم كه ميشه چشمها رو شست،

ميشه جوري ديگه ديد!!!!!!!!؟

كاپوچينو با طعم شور اشك    با يه تيكه كيك بغض

همينه كه نميتونم آب دهانمو راحت قورت بدم !!!!

دست كوچولوي يه بچه رو ديدين وقتي خوابه ، تپل، بيگناه و بي ريا !

گاهي توي خواب دستاشون تكون ميخوره ، انگشتاشون با آدم بزرگها فرق ميكنه، شكلشون، تركيبشون و.......بوي دستشون!

بيائيد هرازگاهي دستشونو بگيريم، چه خواب باشن چه بيدار، نوازششون كنيم، بوشون كنيم.....ببوسيمشون.

كي ميگه كه كار ما نيست شناسائي راز گلسرخ؟؟؟؟ مگه ما به بقيه پيشنهاد هاش گوش داديم؟ مگه ما بين نيلوفر و قرن پيوند زديم؟ مگه چشمامونو شستيم كه جور ديگه ببينيم؟

اتفاقاً خيلي هم به راز گلسرخ كار داريم....بايد بهش پي ببريم بعد بريم براي نيلوفر و شقايق تعريفش كنيم كه او نها پشت سر گلسرخ بدوبيراه بگن و بشينن به زاغچه سر مزرعه بخندن و با لحجه بره ره اي  زن زيبائي رو كه توي آب خم شده كه زيبائي دو برابر بشه مسخره كنن!

راستي ما كجاي كاريم؟؟؟؟؟  آب واقعاً گل آلوده شده!

در كشاكش خواستن و بي حوصلگي،آنجا كه هوس ماندن بازي را به خواب ميبازد ،در پيچ وخم پرشيب انديشه ام به جستجوي مچاله ورقي ميگشتم ....كه ناگاه سايه "فروغ" در آستانه در ظاهر شد، چشمانش خيس بود و گود...آرام تكه كاغذي بدستم داد و گفت:اين براي تو و مسعود،بهنود را ميگويم!

ميپرسه: چرا بخاطرش مبارزه نكردي؟ زن دوست داره كه براش بجنگي!

ميگم: با كي؟ با چه كسي بايد ميجنگيدم؟ توي ميدان من بودم و او......

اون با عاشق شدن ميجنگيد و من با تجربه هاي تلخ او و باورهاي كج!

من پيروزم كه از اين ميان عشق نصيبم شد و سبدي پر از يادواره!

نگاهم ميكنه...بگي نگي چشماش نمناكه.

سكوت ميكنه......گونه هاش سرخ ميشه و.....عقربه هاي ساعت بازي رو به

تپشهاي قلبش ميبازند.

نميخوام بگم ميشد گذشتن شب رو از رو سر ثانيه ها نشون داد ، ولي ميتونستم يه نيمكت رو توي مه نشون بدم كه براي دو نفر جاي خالي داره.........

و يه دختر بچه كه بزرگترين آرزوش اينه كه يه انار رو با دستاي كوچيكش بطرف آسمون دراز كنه!

بجستجوي تو بر درگاه كوه ميگريم       در آستانه دريا و علف

بجستجوي تو در معبر بادها ميگريم      در چهارراه فصول

در چهارچوب شكسته پنجرهاي كه آسمان ابرآلوده را        قابي كهنه ميگيرد

بانتظار تصوير تو اين دفتر خالي تا چند، تا چند ورق خواهد خورد

جريان باد را پذيرفتن و عشق را كه خواهر مرگ است

وجاودانگي رازش را با تو در ميان نهاد

پس به هيئت گنجي درآمدي       بايسته و آز انگيز

گنجي از آن دست كه تملك خاك را و دياران را از اينسان دلپذير كرده است

نامت سپيده دمي ست كه بر پيشاني آسمان ميگذرد

متبرك باد نام تو

......و ما همچنان دوره ميكنيم   شب را    روز را       هنوز را   .